Ben kimim ?

Sadece ne olduğunu bilmek isitiyorumBu belirsizlikl yaratan kafamı bunaltan şey ne?Zaman öyle hızlı akıp gidiyor ki ...Bugüne geldiğimi fark etmeden gün geçiveriyor ee haliyle dün ne yaptığımı bile bilemiyorum.Birşeyler var beni geçmişden kaçmaya alıştıran.Geçmişi unutmak alışkanlık oluvermiş..Neden acaba sorunca kendime onu bile hatırlamıyorum.Birşeyler var geçmişe ait bazen dolu dolu yaşadığımı söylediğim her anımın güzel  geçtiği bana çok şey kazandırdığını söylediğim yıllar.Bazense  geçmişi yaşanması gereksiz boş yırtıp atılmaya mahkum kağıt parçaları gibi görüyorum.Geçmişimi tam olarak kestiremiyorum.Çok farklı iiki boyut görüyorum  bakıyorumda bunları yaşan benmiyim?2 kişi var içimde o halde biri o boş,gereksiz,ızdıraplı acı veren günleri yaşayan diğeri ise mutlu,güler yüzlü... 2 kişi mi var içimde yoksa tek kişi ve o kişinin elinde bir maske mi ?
                       Gece ve gündüz gibi anımsıyorum geçmişi.Sabah olduğu zaman tek değilim sanki.Hayata atılıyorsun..Karıştığın insanlarda kendini unutuyorsun sürekli düzenin bozulmaması için yapman gereken şeyleri yapıp duruyorsun.Kimse kimsenin pek umrunda değil.Robotlaşmış bir mekanizma sergiliyorlar.İşte ben bu gündüzlerde hep güldüğümü anımsıyorum.İnsanların beni hep mutlu,hep şanslı olarak gördüğünü görüyorum evet böyle hatırlıyorum.Biraz daha hatırlamaya çalıştıkca çogunun bana imrendiğinide anımsıyorum.Hah şöyle bir gülesim geldi şimdi.İşte bu kadar görebiliyor insanlar.Hiçbirimizin birbirinden farkı yok aslında.Dünyanın en cani en vahşi adamı bile üzülürken hiç birşeyi umursamayacak kişi ben mi kaldım ?Belki diğerlerinden çok farklıdır değerlerim,belki diğerlerinden çok farklıydı isteklerim..İnsanların mutlu insanlar göremeye ihtiyacı vardı insanların mutlu insanlar görüp örnek almaya ihtiyacı vardı belkide bu yüzden ben gündüzleri maske takıyordum  yada içimdeki diğer kişi oluveriyordum
                        Gelgelelim gecelere.Karanlığını yüzüme tokat gibi vurup beni ağlatan o gecelere.Büyümemi sağlamıştı onlar öyle mi?Bu durumda acılar  mı bizi büyüten.Bu dünyada ters giden birşeyler var düzensiz bir düzene ayak uydurmak zorundamıyım ben.Ben dünü mü hatırlamadım üzülmemek için ben dünümü anmadım üzülmemek için..Şimdi uzun süre süregelen bu alışkanlıkla geçmişimin gece gündüzünü karıştırdım.Kendimi karıştırdım ne olduğumu unuttum.Şaşkın şaşkın bakıveriyorum artık etrafıma ne olduğunun farkında değil gibi.Belkide böyle olmasını istediğimden kim bilir.Küstüm şimdi  geceye küsen güneş gibi,kızdım şimdi asi akan bir nehir gibi.Şimdi sorsan bana mutlumusun diye?''evet neden mutlu olmayayım ki'' cevabını veririm sana.Ya işte böyle çözülmeyecek bir düğüm değil sanki.Birşeylere ihtiyacım var doğduğumdan beri bende eksik olan ve doğuramadığım birşeyler var elbet birgün onu bulucam.

İçimde 2 kişi mi var yoksa maskemi takıyorum diye düşünmemin sebebi var elbette.Eğer bir maskem varsa nasıl tanıyacağım kendimi.Demek istediğim şu ki gece mi gündüzdemi maske var suratımda yani ben aslında hangisiyim.O ağlayan nar benmiyim?Yoksa o üzüntilerini maskenin ardına saklayan mı?İşte asıl sorum burda.Ben acaba gülerken o maskeyi takan olamazmıyım.Bu çok iğrenç.Ve kabullenmesi zor bir durum.Bu yüzden diyorum ki içimde 2 kişi mi var . Ve inan buna daha çok sevinirim...