…
Geceleri, o yokken yağmasını beklediğin yağmur çiseliyor, bu
eski sokağın terk edilmiş kaldırımlarına…
Her gece donuk gözlerle baktığın bu alışa geldik manzara da
bu gün bir değişiklik var, sokağın başında bekleyen kırmızı paltolu kadın
gibi…Sen O’nu benliğinden farklı görüyorsun…Kırmızısı ateş, beyaz teni
umutları…Uzun zamandır beklenen kişi değil mi?
Bu sokaktan her gece gelip geçen sarhoşların pis kokusu
bedenlerinin iğrenç gamlı rengi yerine bu gece boş sokakta bir melaike
var…Tiksinerek baktığın bu nahoş insanların
yerine onu görmek ilginç olmalı…
Gözlerini açıp kapadığında kayboluyor…Yine terk ediyor seni
ama bu defa umutların var…
Biliyorsun geri gelecek bir daha dönmemek üzere…
Bir şarap açıyorsun kadehler nerede? Şarabı içmeden
uyumalısın bu gece…
Uyandığın da her şey bambaşka bir hal alıyor…Evde O’nun
kokusu neler oldu? Mutfaktan kızarmış ekmek kokusu geliyor…Özlediğini fark
ediyorsun…Odanın perdelerini açtığında güneş gelmiş İstanbul’a… Rüya mı gerçek
mi anlamak için kendini balkona atıyorsun… Soğuk havanın vücuduna temasıyla
irkilip mutfağa gidiyorsun…
Kızarmış ekmekler tezgah da duruyor…Masada oturmuş biri var.
İçerdeki ışık yüzünden kim seçemiyorsun. Elinde bir kitap var…Dalgın, seni fark
etmiyor bile…Sessizce yanına gidiyorsun, hiçbir tepkisi yok…
Kitabın arasında ikinizin resmini koymuş. Bir sayfa daha
okuyor,Kitabın kapağını kapattığında gözleri doluyor…İçeri ilerliyor. “ Çok mu
kızdı bana, ne yaptım, neden konuşmuyor ? ” diye düşünürken, senin resmini
alıyor…Konuşmaya başlıyor…”Seni özledim, keşke beni terk etmeseydin”… Tam bu
cümlenin sonunda bağırmaya başlıyorsun. Duymuyor seni, “ Seni terk etmedim,
seni seviyorum “ duymuyor seni, duymuyor ki…Ellerinin tersiyle gözlerini
siliyor…
Yeni fark ediyorsun üstünde senin eşofmanların …
Ne zaman öldün…Ne zamandır bu evdesin? Neden hiçbir şey
hatırlamıyorsun…
O duşa giriyor, su sesine rağmen hıçkırıklarını
duyabiliyorsun… Yeni ölmüşsün belki…O duştayken sen de evi dolaşmaya
başlıyorsun…
Odanda hiçbir şey değişmemiş… Her şey yerli yerinde…
Salonda ki koltuğa yaklaşıp oturuyorsun, eşyalar tozlanmaya
başlamış…Anlıyorsun ki sen yokken kalmamış burada…
Ne zaman döndü?
Anımsadığın tek şey, bir gece sokağın başından sana bakan
kırmızı paltolu kadın…
Teniyle aynı renkte bir havluya sarılmış çıkıyor banyodan…
Saçlarından damlayan su damlaları omzundan akıyor…O’nunla bu evde yaşamış
mıydın ki? Evin içindeki en güzel şey O imiş… Yeni fark ediyorsun…
O anlamlı kılıyor bu evi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder