sadece basit bir deneme 07:27
iyice korkularıyla yüzyüze gelmişti söylemişti sonsuzluğa sarkısını belki dinlenmişti belki dinlememişti kendinden emindi ya yeterdi bu ona..kitapların anlattığı yalan yanlıs seylere aldırmadan yasamaya baslamıstı bi kac yıl önce hala öyle devam ediyordu ne perilerin ne meleklerin onu umursadığını düşünmüyordu o aslında hayat trafiğine takılmıstı arada duraklayıp birileriyle muhabbet edip durgunluğunu dile getiriyordu..seviyordu biliyordu ki sevdiği aslında onun birgün birgün kavusucaktı sarılacak hissedecekti sevdiğini ama imkansız gibiydi bu davranıs onun için cünkü sevdiği beğendiği aşık oluğu cocuk onu umursamıyordu ne yapmalıydı tüm dünyaya haykırmalı mıydı o da bilmiyordu ama umudu vardı..sevdiği cocuk küçücük hayatının bir vazgecilmezi olmustu deselerdi ki vazgec yapamazdı söylemişti aslında sevdiğini hep ama dinlememişti ki cocuk belki sesimi duyar diye bekledi her seferinde yeni bir umutla..üşümüş gözleri geceleri yıldızlara bakıp sevdiğini gökyüzünde arıyordu her gece bi umutla bakıyordu.. geceleri üstünde beyaz ince tüy gibi bir gecelikle yorganının içinde ısınmaya çalısırken ümitlerinin tükendiğini hissediyordu..AŞKa inanmadığını söylüyordu cünkü aşk ona hiç inanmamıştı..Aşk gibi bir teorem zamanda değer kaybediyordu ama inanmıyordu hep yalnız bırakıyordu hep yanlıs kişilere yalnış duyguları veriyordu.. birgün tekrar seni seviyorum dedi yaşlı gözlerle yorulmustu yalnızdı ağlamaktan gözleri kızarmıstı bu son demişti içinden bitti ben artık oynamıyorum diyordu ben bundan sonra sadece içimde yaşıyacağım diyordu..Çocuk sordu -Aşık mısın? kız basını salladı rimelli akmıstı gözyasları artık durmustu mutluydu 1 dakika boyunca olusan sessizlikte mutluydu hiç olmadığı kadar mutluydu artık umudu vardı şarabından bir yudum aldı ve -Tanrım Teşekkür ederim söz veriyorum onu asla üzmeyeceğim o beni üzse ağlatsa terk etse bile ben yanında olucam o beni unutsa bile ben kanasada yaralarım ona her zaman destek olacağım birgün bıkarsa benden istemezse beni yolundan çekileceğim söz veriyorum onu üzmeyeceğim.. uyuya kalmıştı şarap kadehi ve üstünde bir sürü Kral yazan kağıt masasının üstündeydi mum erimeye baslamıstı kağıdın üzerine damla damla dökülüyordu.. mum açık pencereden esen hafif rüzgardan dolayı bir anda söndü genç kız yorgun gözlerini karanlıkta son bir kez açtı ve mutlu olmama izin verdiğin için teşekkür e.. diye mırıldandı sözlerini tamamlayamadan gözleri kapandı.. artık korku yalnızlık yoktu sadece Kral vardı kücük dünyasında sadece Kral vardı kalp atısları gece ilerledikce yavaşladı artık huzurlu bir şekilde dinleniyordu.. artık onun için bir yaşama nedeni vardı hastalığından yorgun düşmüş bedeni sabah her zamankinden daha dinç kalktı gülümsüyordu.. radyoyu açtı Zaferlerim çalıyordu en sevdiği sarkıydı ona güç veriyordu dolabını açtı siyah bir etek ve siyah bir askılı cıkardı kendi tabiriyle savaşcı çizmelerini giydi etek ve askılıyıda üstüne gecirdikten sonra kapının yanındaki büyük boy aynasında kendine baktı..masasından büyük bir kutu aldı aynanın önüne oturdu içinden tarağını cıkarıp özenle sarı saclarını taradı akmış rimeli sildikten sonra gözlerine siyah bir kalem cekti üzerinde nilin anahtarı bulunan kolyesine taktı aynada kendine baktıktan sonra kararlı bir biçimde odadan cıktı.. mutluydu hiç olmadığı kadar mutluydu.. yavaş gecen günler sanki bir anda hızlanmıstı sevgisi her dakika büyüyordu o aşık olmuştu görmediği birine..Artık ağlamıyordu tek bildiği çok seviyordu......
iyice korkularıyla yüzyüze gelmişti söylemişti sonsuzluğa sarkısını belki dinlenmişti belki dinlememişti kendinden emindi ya yeterdi bu ona..kitapların anlattığı yalan yanlıs seylere aldırmadan yasamaya baslamıstı bi kac yıl önce hala öyle devam ediyordu ne perilerin ne meleklerin onu umursadığını düşünmüyordu o aslında hayat trafiğine takılmıstı arada duraklayıp birileriyle muhabbet edip durgunluğunu dile getiriyordu..seviyordu biliyordu ki sevdiği aslında onun birgün birgün kavusucaktı sarılacak hissedecekti sevdiğini ama imkansız gibiydi bu davranıs onun için cünkü sevdiği beğendiği aşık oluğu cocuk onu umursamıyordu ne yapmalıydı tüm dünyaya haykırmalı mıydı o da bilmiyordu ama umudu vardı..sevdiği cocuk küçücük hayatının bir vazgecilmezi olmustu deselerdi ki vazgec yapamazdı söylemişti aslında sevdiğini hep ama dinlememişti ki cocuk belki sesimi duyar diye bekledi her seferinde yeni bir umutla..üşümüş gözleri geceleri yıldızlara bakıp sevdiğini gökyüzünde arıyordu her gece bi umutla bakıyordu.. geceleri üstünde beyaz ince tüy gibi bir gecelikle yorganının içinde ısınmaya çalısırken ümitlerinin tükendiğini hissediyordu..AŞKa inanmadığını söylüyordu cünkü aşk ona hiç inanmamıştı..Aşk gibi bir teorem zamanda değer kaybediyordu ama inanmıyordu hep yalnız bırakıyordu hep yanlıs kişilere yalnış duyguları veriyordu.. birgün tekrar seni seviyorum dedi yaşlı gözlerle yorulmustu yalnızdı ağlamaktan gözleri kızarmıstı bu son demişti içinden bitti ben artık oynamıyorum diyordu ben bundan sonra sadece içimde yaşıyacağım diyordu..Çocuk sordu -Aşık mısın? kız basını salladı rimelli akmıstı gözyasları artık durmustu mutluydu 1 dakika boyunca olusan sessizlikte mutluydu hiç olmadığı kadar mutluydu artık umudu vardı şarabından bir yudum aldı ve -Tanrım Teşekkür ederim söz veriyorum onu asla üzmeyeceğim o beni üzse ağlatsa terk etse bile ben yanında olucam o beni unutsa bile ben kanasada yaralarım ona her zaman destek olacağım birgün bıkarsa benden istemezse beni yolundan çekileceğim söz veriyorum onu üzmeyeceğim.. uyuya kalmıştı şarap kadehi ve üstünde bir sürü Kral yazan kağıt masasının üstündeydi mum erimeye baslamıstı kağıdın üzerine damla damla dökülüyordu.. mum açık pencereden esen hafif rüzgardan dolayı bir anda söndü genç kız yorgun gözlerini karanlıkta son bir kez açtı ve mutlu olmama izin verdiğin için teşekkür e.. diye mırıldandı sözlerini tamamlayamadan gözleri kapandı.. artık korku yalnızlık yoktu sadece Kral vardı kücük dünyasında sadece Kral vardı kalp atısları gece ilerledikce yavaşladı artık huzurlu bir şekilde dinleniyordu.. artık onun için bir yaşama nedeni vardı hastalığından yorgun düşmüş bedeni sabah her zamankinden daha dinç kalktı gülümsüyordu.. radyoyu açtı Zaferlerim çalıyordu en sevdiği sarkıydı ona güç veriyordu dolabını açtı siyah bir etek ve siyah bir askılı cıkardı kendi tabiriyle savaşcı çizmelerini giydi etek ve askılıyıda üstüne gecirdikten sonra kapının yanındaki büyük boy aynasında kendine baktı..masasından büyük bir kutu aldı aynanın önüne oturdu içinden tarağını cıkarıp özenle sarı saclarını taradı akmış rimeli sildikten sonra gözlerine siyah bir kalem cekti üzerinde nilin anahtarı bulunan kolyesine taktı aynada kendine baktıktan sonra kararlı bir biçimde odadan cıktı.. mutluydu hiç olmadığı kadar mutluydu.. yavaş gecen günler sanki bir anda hızlanmıstı sevgisi her dakika büyüyordu o aşık olmuştu görmediği birine..Artık ağlamıyordu tek bildiği çok seviyordu......
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder